‎(ผลงานสแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
‎ขอบคุณมากค่ะ
‎ขอบคุณมาก
‎พลังงานคึกคักกันดีจัง
‎ฉันซึ้งมากเลย
‎ขอบคุณมากที่มากันนะ ซีแอตเทิล
‎คือฉันไม่ได้เดี่ยวไมค์มาตั้ง 15 ปีแล้ว
‎ตอนที่ตัดสินใจจะทำโชว์พิเศษนี้
‎เพื่อนคนหนึ่งมาเที่ยวบ้าน ฉันก็เลยบอกเขาว่า
‎"ฉันจะกลับไปเดี่ยวไมค์แหละ"
‎เขาก็บอก "จริงดิ"
‎ฉันก็
‎"เออ อุตส่าห์หวังว่าจะได้คำตอบแบบ จริงนะ" ‎แต่มันก็จริงนั่นแหละ
‎ฉันบอก "ใช่ไง ทำไมอะ" ‎เขาก็บอกว่า
‎"คุณคิดว่าตัวเองยังเข้าใจจิตใจชาวบ้านเหรอ"
‎แล้ว...
‎ฉันก็ "ใช่ ฉันคิดว่ายังเข้าใจคนอื่นอยู่นะ
‎ฉันเป็นมนุษย์นี่"
‎เขาก็บอก "อ้าว ก็ชีวิตคุณเปลี่ยนไปมาก"
‎แล้วฉันก็บอกว่า "รู้ แต่ฉันก็ยังคิดว่าเข้าใจดี"
‎ยังไงก็เถอะ บาทู พ่อบ้านของฉันก็เข้ามา ‎ในห้องหนังสือ
‎และ...
‎เขามาเรียนแจ้งว่า ‎อาหารเช้าของฉันพร้อมแล้ว ฉันก็...
‎ฉันบอก "ไว้เราค่อยคุยเรื่องนี้กันทีหลัง
‎นี่มัน... ไร้สาระมาก"
‎แล้ว...
‎ฉันก็เลยไปนั่งทานอาหารเช้า ‎ในห้องกระจกและ...
‎ฉันทานสับปะรดชิ้นเล็กๆ น่ารักที่บาทูป้อนให้ ‎คำที่สามหรือสี่นี่แหละ
‎แล้ว...
‎ฉันก็บอก "บาทู ฉันไม่หิว ฉันทานไม่ลงแล้ว
‎เพื่อนฉันทำให้เสียอารมณ์ด้วยคำพูดแย่ๆ"
‎แล้ว...
‎เขาบอก "งั้นกระผมจะ ‎ไปเตรียมน้ำให้ท่านอาบขอรับ"
‎จากนั้น...
‎ฉันบอก "ไม่ต้องประกาศทุกครั้งก็ได้ ‎แค่เตรียมน้ำในอ่างเถอะ"
‎แล้วฉันก็นั่งแช่ในอ่าง
‎มองออกไปนอกหน้าต่าง ‎ชมสวนกุหลาบ และ...
‎ทาเทียนากำลังตัดแต่งพุ่มกุหลาบและ...
‎ฉันเคาะ "อะไรคะ คุณผู้หญิง"
‎แล้ว... นั่นแหละ ฉันขึ้นจากอ่าง
‎แล้วบาทูก็ลืมเอาผ้าขนหนูมาวางไว้ข้างอ่าง
‎อีกแล้ว!
‎แล้ว...
‎ฉันเลยต้องกระดื๊บบนพรมเช็ดเท้าไปตลอดทาง
‎ไปอีกฝั่งของห้องน้ำเพื่อจะไปให้ถึงผ้าเช็ดตัว
‎นั่นมันไม่เล็ก... ‎คงนึกออกนะว่าห้องน้ำใหญ่แค่ไหน
‎มันเหมือน...
‎ต้องกระดื๊บไปบนพรมเช็ดเท้า
‎แต่พอหยุด ฉันก็คิดได้ว่า "พระเจ้า...
‎ใครๆ ก็ต้องเข้าใจเรื่องนี้"
‎คนที่กระดื๊บบนพรมเช็ดเท้า
‎ตอนที่พ่อบ้านลืมวางผ้าเช็ดตัวไว้ให้ ‎ข้างๆ อ่างอาบน้ำเนี่ย
‎ฉันคิดเลยว่า "ตายละ ‎ฉันต้องลงไปข้างล่าง
‎ฉันจะเขียนบทโชว์พิเศษ ‎ที่ชาวบ้านเข้าถึงได้แบบที่ไม่เคยมีใครเห็น"
‎เพราะฉะนั้นหลังจากที่ลูปิตาแต่งตัว ‎แล้วก็หวีผมให้
‎ฉันแทบรอไม่ไหว
‎ฉันผิวปากตลอดทางลงลิฟต์
‎ฉันคิดเลยว่า เรื่องนี้ต้องดีมากแน่ๆ
‎ฉันเลยลงไปข้างล่าง
‎แล้วเพื่อนคนนั้นก็ยังอยู่ข้างล่าง ‎เดินเพ่นพ่านอยู่ในโถงทางเดิน
‎ฉันก็แบบ "ทำไมยังอยู่ที่นี่อีก"
‎เขาก็บอกว่า "ผมหลงทาง" ‎ฉันนี่แบบ "คุณพระ"
‎"ฉันพาคุณไปส่งประตูหน้าตั้งกี่ครั้งแล้ว
‎เดินไปให้สุดทาง
‎ผ่านเหรียญอิสรภาพ ผ่านพวกรางวัลเอ็มมี่
‎ผ่านรางวัลพีเพิลส์ชอยส์
‎ผ่านรางวัลคิดส์ชอยส์ ‎ผ่านรางวัลทีนชอยส์
‎รางวัลมาร์ค ทเวน รางวัลพีบอดี้
‎เลี้ยวซ้ายที่ร้านขายของที่ระลึก ‎แล้วนั่นแหละประตูหน้า
‎ฉันว่าคนเรามีแนวโน้มที่จะ...
‎เรามองคนอื่นแล้วคิดว่าเรารู้ทุกเรื่องของเขา
‎เราตีกรอบคนเพื่อให้...
‎ฉันว่าทุกคนชอบคิดว่า ‎คนดังทุกคนต้องใช้ชีวิตเหมือนกันหมด
‎เหมือนพวกเราต้องอยู่หลังประตูทองบานใหญ่ ‎ผ่านทางรถหน้าบ้านยาวเหยียด
‎ไปถึงวงเวียนหน้าบ้านกลมๆ ใหญ่ๆ ที่มี...
‎น้ำพุอยู่ตรงกลาง พุ่งขึ้นไปบนฟ้าและ...
‎ประตูบานคู่ที่เปิดไปสู่โถงทางเข้าสองชั้น ‎กับบันไดโค้งสองข้างเท่ากัน
‎ที่จะนำไปสู่ชั้นสอง
‎แล้วก็มีโคมระย้าทำจากคริสตัลแท้
‎กับส้วมทองและ...
‎ฉันมีอะไรอีกนะ
‎ส้วมทอง...
‎แต่จริง พวกเรามีแนวโน้มที่จะเหมารวมคน
‎นี่มัน...
‎นี่เป็นเรื่องจริงนะ
‎ฉันคุยกับผู้หญิงคนนี้
‎เธอกำลังเล่าเรื่องงานแสดงความสามารถ ‎ของลูกหรืออะไรงั้น
‎ก็นิสัยคนน่ะนะ แล้ว...
‎ฉันบอกว่า "ฉันต้องไปแล้ว
‎ฉันต้องกลับบ้านไปให้ข้าวแมว"
‎และ...
‎เธอตอบว่า "อ้าว มีแมวกี่ตัว"
‎ฉันตอบว่า "สามตัว" ‎เธอก็พูดว่า "อุ๊ย เธอเป็นเลสเบี้ยนจริงด้วย"
‎ฉันนี่แบบ "มีอะไรจะบอกนะ ‎นั่นไม่ใช่เรื่องที่ทำให้เป็นเลสเบี้ยน มัน..."
‎บ้าชะมัด...
‎เรื่องอื่นต่างหากล่ะ มัน...
‎ฉันบอกว่า "ฉันมีหมาอีกสามตัว ‎นั่นช่วยให้เปลี่ยนไปมั้ย หรือ..."
‎ถ้ามีแมวแค่สองตัวล่ะ ‎นั่นจะถือว่ายังสงสัยในตัวเองมั้ย
‎หรือแบบนั้นยังไม่เกย์พอ
‎ไม่รู้สินะ...
‎แต่ฉันก็ยังเป็นเกย์อยู่นะ
‎ยังเป็น...
‎โอ๊ย ขอบคุณค่ะ
‎ขอบคุณมาก
‎ขอบคุณ
‎ใช่ ฉันสนุกกับมันมาก มัน...
‎ตอนนี้มันดีสำหรับฉันละ
‎มัน...
‎ตอนแรกก็ไม่ค่อยดีหรอก แต่ตอนนี้...
‎ใช่ ตอนต้นๆ มันโหดมาก ‎ผู้คนก็ชื่นชมกันดีๆ ได้ห้านาที
‎แล้วหลังจากนั้นทุกคนก็เปลี่ยนใจ
‎แต่จริงๆ นะ ช่วงไม่กี่นาทีแรกนั่น
‎ทุกอย่างเหมือนจะไปได้สวย ฉันก็คิดว่า
‎ทุกคนในฮอลลีวูดที่หลบๆ ซ่อนๆ อยู่ ‎จะเปิดตัวหลังจากฉันกัน
‎ฉันนึกภาพว่าจะเหมือนฝูงช้างป่าแบบ...
‎นักแสดงชายหญิงที่ยังปกปิดเพศสภาพ ‎อยู่ในฮอลลีวูดทุกคนจะกรูออกมา
‎แต่พวกเขากลับทำตัวเหมือนเมียร์แคท
‎โผล่ออกมาจากหลุมเมียร์แคทเล็กๆ แค่...
‎"มันจะเป็นยังไงนะ
‎เธอจะโอเคมั้ย
‎ก่อนที่จะตัดสินใจ ฉันอยากเห็นว่ามันเป็นไง
‎ไม่อะ ไม่สวยละ มุดกลับไปดีกว่า
‎กลับเข้าไป
‎อยู่ในนั้นอีกสักพัก"
‎ฉันคิดว่าถ้าคนเปิดตัวกันมากขึ้นมันน่าจะช่วย
‎มีเด็กอีกหลายคนที่จะได้รับผลจากเรื่องนั้น
‎เราคงจะช่วยเด็กไว้ได้หลายคน จริงๆ นะ
‎ไม่ใช่แค่นักแสดงชายหญิงหรอก
‎มีทั้งนักอเมริกันฟุตบอลที่เป็นเกย์ ‎นักกีฬาเบสบอลที่เป็นเกย์
‎นักฮ็อกกี้ที่เป็นเกย์ ‎มีเกย์ที่เป็นหมอ เป็นทนาย
‎มีช่างแต่งผมที่เป็นเกย์ด้วยซ้ำนะ ทุกคน
‎ฉันแค่คิดว่าถ้าเราพูดถึงเรื่องหนึ่งเรื่องใด
‎หรือเวลาเห็นตัวแทนของหัวข้อนั้นๆ
‎มันทำให้หายสงสัย
‎คนจะได้ไม่ต้องกลัวมันอีกต่อไป เหมือน...
‎รังแค
‎คือว่า...
‎คนไม่ยอมคุยกันเรื่องรังแค
‎ใครๆ ก็เดือดเนื้อร้อนใจเรื่องรังแค
‎แต่แล้วโซเฟีย เวอร์การาออกโฆษณา ‎เฮดแอนด์โชลเดอร์ออกมา
‎ลูกชายเธอเป็นรังแค เขาเป็นหนุ่มที่หล่อมาก
‎เราไม่สน เขามีรังแค
‎ไม่มีใครกังวลที่จะพูดถึงรังแคอีกต่อไป ‎นึกออกมะ
‎เจน อนิสตันตาแห้งเงี้ยะ
‎ตอนนี้เรารู้กันหมดแล้ว
‎เธอเป็นเพื่อนคุณ เธอเป็นเพื่อนฉัน
‎เธอตาแห้ง แล้วนั่นก็ไม่เป็นอะไร
‎จริงๆ นะ... เธอเป็นเพื่อนฉัน ‎แต่เธอยังไม่ยอมบอกความจริงฉันเลย
‎ฉันต้องไปรู้เรื่องนั้นจากโฆษณา เธอ...
‎รู้สึกอับอาย
‎ฉันเลยคิดว่ายิ่งคนเป็นเกย์สนับสนุน...
‎ไม่ใช่ว่าต้องมาออกโฆษณานะ แต่ถึงแม้ว่า...
‎ลองนึกดูสิ
‎"สวัสดีค่ะ ฉันเอลเลน ดีเจนเนอเรส ‎วันนี้อยากมาคุยเรื่องความเป็นเกย์
‎คุณรู้สึกว่าตัวเองกำลังรัก ‎มีความสนใจ หรือแค่สงสัย
‎ว่าจะชอบเพศเดียวกันรึเปล่า
‎อาจได้เวลาลองเป็นเกย์
‎คุณจะเห็นการเปลี่ยนแปลง ‎ในเวลาไม่ถึง 48 ชั่วโมง
‎ฉันรู้ดี ฉันไม่ใช่แค่พรีเซนเตอร์ ‎ฉันเป็นเกย์จริงๆ
‎ผลข้างเคียงอาจรวมถึง ‎การเสียคนในครอบครัว เสียเพื่อน ตกงาน
‎ใช่ การตกงานเป็นผลข้างเคียงด้วย นั่นมัน...
‎ตอนฉันเปิดตัว ฉันเสียรายการละครของฉันไป
‎ไม่ใช่ว่าไม่มีใครเตือนฉันนะ
‎ทุกคนเตือนฉันไว้หมดแล้ว
‎ทั้งพีอาร์ ตัวแทน ผู้จัดการส่วนตัว
‎ทุกคนที่ได้เงินจากฉัน ‎พูดเหมือนกันหมดว่า "อย่าทำ"
‎แต่สิ่งที่ฉันกลัวที่สุดเป็นจริงขึ้นมาเพราะ...
‎นั่นแหละคนถึงได้ยังไม่เปิดตัวกัน
‎คนกลุ่มเดียวกับที่เคยรักฉัน ‎เปลี่ยนเป็นเกลียดฉันในชั่วข้ามคืน
‎แค่เพราะเขารู้ว่าฉันเป็นเกย์ ‎ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมดเลย
‎ฉันก็ต้องผ่านช่วงที่เป็นซึมเศร้า ‎แล้วคนก็ทำเหมือนฉันเป็นตัวตลก
‎คนเขียนบทความเกี่ยวกับฉัน ‎พยายามวิเคราะห์กระบวนการทั้งหมด
‎เขียนถึงสาเหตุที่ฉันทำแบบนั้น ‎และบอกว่าฉันไม่ควรจะทำ
‎คือมันเป็นเรื่องที่โหดมากจริงๆ
‎ฉันต้องใช้เวลาถึงสามปี ‎กว่าจะกลับมาออกทีวีได้
‎ดังนั้นตอนที่คนเสนอรายการทอล์คโชว์ให้
‎ฉันก็ตื่นเต้นมาก ‎แต่พวกเขาพยายามจะขายรายการนี้
‎แล้วหลายคนก็ไม่อยากซื้อ ‎เพราะไม่มีใครคิดว่าจะมีคนดู
‎มีผู้จัดการสถานีคนหนึ่งพูดไว้ ‎นี่ยกคำของเขามาเลยนะ
‎"ไม่มีใครดูหรอก
‎ไม่มีใครอยากดูเลสเบี้ยนตอนกลางวัน"
‎ฉันบอกเลยว่า "กลางคืนเขาก็ไม่ดูฉันหรอก ‎แล้วเวลาไหนถึงจะเหมาะ...
‎สำหรับเลสเบี้ยน"
‎นั่นแหละ
‎แล้วฉันก็ได้ออกอากาศซีซั่นแรก
‎ฉันเชื่อว่าต้องมีใครเก็บเอาไว้แน่ๆ ‎ถ้าดูช่วงซีซั่นแรก
‎ฉันก็ต้องทำอะไรน้อยๆ หน่อย ‎ฉันต้องแต่งตัวแตกต่างออกไป
‎ฉันคือ... แบบว่า...
‎ทำผมแตกต่างออกไป
‎ฉันต้องใส่สร้อยด้วยนะ ‎ทำอะไรบ้ามากๆ แค่...
‎"นั่นเอลเลนใส่สร้อยด้วยเหรอ
‎มันงดงามมากเลยนะ
‎เธออาจไม่ได้เป็นเกย์แล้วก็ได้ ไม่รู้เหมือนกัน
‎เธอยังเลี้ยงแมวอยู่มั้ยนะ ‎อาจไม่ใช่เกย์แล้ว"
‎แต่นั่นแหละ เวลาผ่านไปหลายปี
‎แล้วคนก็ดูรายการ ชอบรายการกัน
‎เขาเห็นว่าฉันก็เป็นคนเดิม ‎เหมือนที่เป็นมาก่อนหน้านี้
‎แถมฉันก็เริ่มแจกของฟรี ‎แล้วคนก็ชอบของฟรี
‎ใช่...
‎เรื่องจริง
‎"ฉันได้ทีวีจากสาวเกย์คนนั้น
‎ฉันชอบเธอแล้วแน่ๆ"
‎คือ ใช่ ปีนี้จะเริ่มซีซั่นที่ 16 แล้วตอนนี้...
‎กลายเป็นว่าคนจะดูเลสเบี้ยนตอนกลางวันนะ
‎ตอนนี้ทุกคนก็โอเคกับเรื่องที่ฉันเป็นเกย์
‎ทุกคนรับได้กันหมดแล้ว
‎เรื่องเดียวที่คนไม่สบายใจมากๆ จริงๆ
‎คือตอนที่พวกเขารู้ว่าฉันกินวีแกน
‎โอ้โห
‎"เป็นวีแกนเหรอ แล้วจะได้โปรตีนมาจากไหน
‎จะสนทำไมว่าฉันได้โปรตีนจากไหน
‎คุณล่ะได้ไรโบฟลาวินจากไหน"
‎เป็นวีแกนก็ลำบากนะ
‎ถ้าไปร้านอาหาร นอกจากเป็นร้านวีแกน
‎เขาไม่รู้เลยว่าจะทำยังไง
‎แบบ เราบอกว่า "ฉันเป็นวีแกน
‎งั้นก็ เอ่อ กินไก่ไปแทนได้มั้ย
‎ไม่ได้ ฉันกินไก่ไม่ได้
‎- ขอแอสพารากัสละกัน ‎- นั่นมากับพาร์เมซานชีส
‎ทำโดยไม่ใส่ชีสได้มั้ย
‎- โอเค งั้นเอาแค่สลัดก็ได้ ‎- แต่นั่นก็ราดน้ำแฮม
‎- ทำไมล่ะ ‎- ก็เราทำกันแบบนั้น ไม่รู้เหมือนกัน
‎จริงๆ ฉันไม่ใช่วีแกนหรอก ‎พูดเอาฮาเฉยๆ แต่ฉันไม่ใช่...
‎อ้าว ดูสิ มีความสุขกันขึ้นมาเชียว
‎โหย พวกคุณแฮปปี้มากนะที่ฉันไม่ใช่วีแกน
‎"ขอบคุณพระเจ้า เอลเลน ‎ฉันพยายามจะหัวเราะกับมุกวีแกนแต่..."
‎แล้วพวกวีแกนก็จะบอกว่า ‎"อ้าว เอลเลน!
‎เมื่อกี้นึกว่าจะช่วยเข้าข้างพวกเราละ"
‎ฉันเป็นวีแกนอยู่แปดปี ‎แล้วก็เชื่อจริงๆ ว่ามันดีสำหรับเรา
‎ตอนนั้นฉันสุขภาพดีที่สุดเท่าที่เคยเป็นมา ‎ฉันชอบเป็นวีแกนมาก
‎แต่ในช่วงหนึ่งหรือสองปีหลังมานี่
‎ไม่ได้มีเหตุผลอะไร แต่ฉันก็แค่เริ่ม ‎กินปลาบ้างนานๆ ที
‎แล้วฉันก็จะกินไข่จากไก่ที่รู้จัก
‎เข้าใจกันใช่มะ แบบ...
‎ถ้าเป็นไก่ที่อยู่หลังบ้านใครสักคน
‎แล้วพวกมันเดินเตร่ไปทั่วๆ มีความสุข
‎แล้วก็ไม่ได้มีสามีอยู่แล้ว ‎เข้าใจที่ฉันพูดรึเปล่า
‎คือว่า...
‎นั่นแหละ เข้าใจกัน
‎เข้าใจตรงกันนะ นั่นแหละ
‎ร้านอาหารบางร้านกำลังพยายาม ‎หาทางช่วยชาววีแกน
‎ในหลายๆ ร้านก็ไม่ได้มีทางเลือกเยอะนัก
‎แต่พวกร้านดีๆ ฉันชอบคำนั้นจริง ‎"ร้านดีๆ"
‎"- ไปทานอาหารมา ร้านเป็นไง ‎- ดี"
‎พวกเขาพยายามจะทำหรูมาก ‎เวลาเราไปกินตามร้านดีๆ
‎"ท่านเคยรับประทานมื้อค่ำกับเรามาก่อนมั้ย
‎ไม่ แต่ฉันเคยกินมื้อค่ำที่อื่นมาแล้ว
‎ที่นี่มีอะไรแตกต่างจากที่อื่นเหรอ
‎นั่งลง กิน จ่ายเงิน กลับบ้าน ไม่ใช่เหรอ
‎โอเค"
‎ร้านพวกนี้บางร้านจะมีบริกรที่...
‎ฉันจะหวั่นใจสุดๆ กับบริกรที่
‎ไม่ยอมจดออเดอร์ของเรา
‎พวกนั้นยืนยันจะจำออเดอร์ในหัว
‎โอ๊ย ตาย ฉันจะหวั่นใจมากๆ
‎ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องยืนยันจะทำงั้น ‎เหมือนทำไปแล้วเราจะประทับใจ
‎คือเหมือนเราจะกลับบ้านคืนนั้น ‎นอนบนเตียงแล้วบอกว่า
‎"นี่ยังไม่ลืมเรื่องบริกรนั่นเลย
‎โอ๊ย
‎เขาจำทุกอย่างได้หมดเลย
‎ใช่ เรื่องถั่วแขกด้วย ‎ฉันก็คิดเรื่องนั้นด้วย เครื่องเคียง
‎ราตรีสวัสดิ์"
‎ถ้าเห็นว่าพวกนั้นจะไม่ยอมจด
‎ฉันจะบอกว่า "จะว่าอะไรมั้ยถ้าฉันจดแทน ‎แล้วเอาให้คุณทีหลัง จะได้...
‎ให้คุณเอาเข้าครัวไป
‎โอเครึเปล่า เพราะ...
‎ฉันอยากให้อาหารออกมาไม่ผิด"
‎มันก็ช่าง... ฉันหวั่นใจมาก ‎เวลาที่พวกเขาเดินมาที่โต๊ะ
‎แต่พวกเขาเดินเข้ามาแล้ว
‎"แล้วคุณผู้หญิงจะรับอะไรครับ
‎ขอบคุณครับ
‎แล้วคุณผู้ชายล่ะครับ
‎ไม่น่าจะเป็นปัญหาครับ ‎ผมจะบอกเชฟให้ และ... ได้
‎และมีถั่วแขกเป็นเครื่องเคียง ‎ผมทำได้ ขอบคุณครับ
‎แล้วของคุณล่ะครับ
‎แพ้อาหารถึงตาย ‎ครับผม ผมจะจดไว้
‎ครับ ไม่ได้เลย แพ้อาหารถึงตาย
‎ผมจำไว้แล้วครับ ขอบคุณครับ
‎ต่อไปล่ะครับ
‎ขอบคุณครับ
‎แล้วด้านนี้ของโต๊ะล่ะครับ
‎เลือกได้เยี่ยมครับ"
‎เกลียดมากเวลาที่เขาพูดว่า ‎"เลือกได้เยี่ยม" หลังจากฉัน
‎เหมือน "ฉันเลือกอะไรไปนะ ‎มันไม่ได้... ทำไมต้องพูด
‎ทำไมต้องพูดอย่างนั้นกับเธอ"
‎ร้านอาหารดีๆ บางร้าน ‎จะมีคนประจำในห้องน้ำให้ด้วย
‎ซึ่งก็... ‎ฉันไม่เข้าใจว่างานนั้นมันเริ่มมาจากไหน
‎คงต้องเป็นความคิดใครสักคน
‎ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเริ่ม
‎ไม่รู้ว่าเป็นใครสักคน เป็นลูกค้าในร้านอาหาร
‎"ขอคุยกับผู้จัดการหน่อย
‎ผมคือผู้จัดการครับ อาหารมีปัญหาอะไรเหรอ ‎ทุกอย่างโอเคมั้ย
‎ทุกอย่างเรียบร้อยดี ขอบคุณที่ถาม ‎จริงๆ แล้วอาหารอร่อยมาก
‎แต่ตอนที่ฉันไปเข้าห้องน้ำ
‎ฉันโดดเดี่ยวเดียวดายมาก
‎ในนั้นไม่มีใครเลย
‎ได้ครับ คุณอยากให้คนเข้าไปกับคุณด้วยเหรอ
‎เปล่า
‎ฉันอยากให้มีคนอยู่ในนั้นอยู่แล้ว ‎รออยู่แล้วก่อนที่ฉันจะเข้าไป
‎รอฟัง
‎เมื่อก่อนพนักงานในห้องน้ำ ‎ก็เคยเป็นเรื่องง่ายๆ
‎มีผู้หญิงคนหนึ่งในนั้น ‎แล้วก็มีแปรงผมกับลูกอมมินต์อะไรนิดหน่อย
‎ว่าแต่ ใครจะใช้แปรงผมอันนั้นกัน ‎นั่นมัน...
‎ในนั้นมีผมอยู่แล้วนะ แล้วจะ...
‎แต่ตอนนี้เขาบริการไปกันใหญ่
‎สมัยนี้คือ อะไรก็ตามที่เราจะ ‎อยากให้มีอยู่ในห้องน้ำ
‎เหมือนมีร้านของชำทั้งร้านตั้งอยู่ในนั้น
‎มีทั้ง... โต๊ะแต่งหน้า
‎มีที่รีดผม ผมปลอมให้ต่อ
‎ผักออเดิร์ฟ
‎อุ๊ย ถึงฤดูสตรอว์เบอร์รีแล้วเหรอ ‎นี่ดูดีนะ
‎ตอนที่ออกจากห้องน้ำแล้วกลับไปที่โต๊ะ
‎"อิ่มแล้ว ไปกินมาจากในห้องน้ำแล้ว
‎ไม่สั่งอะไรแล้วล่ะ
‎ฮัมมัสก็อร่อยด้วยนะ"
‎ถ้าฉันเข้าห้องน้ำแล้วไม่มีเงินสดติดตัว
‎แล้วพวกเขาพยายามจะยื่นผ้าเช็ดมือให้
‎ฉันจะรู้สึกเหมือน "ไม่เอา ขอบคุณ
‎ไม่ได้... ไม่
‎ฉันไม่... ไม่เอา
‎ฉันไม่ควรได้รับหรอก เอาให้ผู้หญิงคนนั้นไป
‎ไม่ ขอบคุณ ไม่เป็นไร"
‎นั่นก็งานหนึ่งนะ ‎จริงๆ แล้วเมื่อคิดไปจะมีงานเยอะแยะ
‎มีงานมากมายหลากชนิด
‎ฉันก็ชอบงานของฉัน
‎ฉันมีงานที่ดี ฉัน... เมื่อสองสามปีก่อน
‎ฉันเริ่มจบรายการด้วยการพูดว่า ‎"มีน้ำใจให้กันและกันด้วย"
‎และ...
‎ใช่ ฉันก็คิดงั้นแหละ แต่...
‎นั่นเป็นเรื่องที่ดีมาก ดีจริงๆ ‎แต่ก็มีข้อเสียอยู่
‎ตอนนี้ฉันทำอะไรแล้งน้ำใจไม่ได้เลย ‎จากนี้และตลอดไป
‎ฉันกลายเป็นสาว "มีน้ำใจ"
‎ฉัน...
‎แต่ฉันเป็นคนมีน้ำใจนะ ฉันเป็นคนดี
‎ฉันรู้ว่าฉันเป็นจริงๆ แต่ฉันก็ยังเป็นมนุษย์ ‎แล้วก็เจอวันแย่ๆ
‎แล้วฉันก็ติดอยู่บนถนนเหมือนพวกคุณ ‎ฉันขับรถเอง
‎แต่ฉันทำเรื่องที่พวกคุณทำไม่ได้ ‎เพราะฉันเป็นคนมีน้ำใจ
‎นึกออกมั้ย
‎ถ้ามีใครทำเรื่องหยาบคายบนถนนกับคุณ ‎คุณบีบแตรได้...
‎บอกพวกเขาว่าคุณไม่พอใจ แต่ฉัน...
‎ในรถฉันไม่ควรจะมีแตรด้วยซ้ำ
‎ไม่มีเหตุผลที่รถฉันต้องมีแตรเลย
‎ฉันบีบแตรใส่ใครไม่ได้ทั้งนั้น
‎ถ้ามีใครขับปาดหน้าในแบบที่อันตราย
‎ถ้าฉันบีบแตร พวกเขาจะแบบ "เอลเลนเหรอ"
‎ใช่ ไอ้เรื่องนั้น กับเรื่องเต้น
‎นั่นก็พลาดเหมือนกัน นั่น...
‎ฉันเต้นไม่เก่ง
‎ฉันแค่เต้นเป็นมุก
‎แต่วันที่สองฉันเต้นดีเกินไป
‎ส่วนวันที่สาม... ‎คนก็เชื่อไปแล้วว่าฉันเป็นนักเต้น
‎แบบ คือว่า...
‎นักบัลเลต์บาริชนิคอฟยังไม่ถูกขอให้เต้น ‎มากเท่าที่ฉันถูกขอให้เต้นเลย
‎เวลาคนเจอฉัน ไม่ว่าเจอที่ไหนเมื่อไหร่ก็จะ
‎"เต้นสิ เอลเลน เต้นหน่อย"
‎แล้วฉันก็แบบว่า...
‎"ฉันกำลังจะทำเมมโมแกรม ‎ตอนนี้ขยับไม่ได้หรอก
‎ว่าแต่คุณเข้ามาได้ยังไงนะ"
‎ใช่ คือไม่ได้...
‎เวลารถติดเนี่ย คืออย่างนี้
‎ฉันชอบขับรถ แล้วก็ชอบขับเร็วๆ
‎ฉันขับรถปลอดภัย แต่ฉันก็ชอบขับเร็วๆ ‎แล้วพวกคนขับที่ขับช้า
‎ทำฉันรำคาญ เพราะพวกเขาขับช้าเกินไป ‎แล้วก็พูดกันตรงๆ
‎มันมักจะเป็นรถรุ่นพรีอุสใช่มั้ยล่ะ
‎พวกเขาจะมีสติ๊กเกอร์ "อยู่ร่วมกัน" ‎แปะไว้ที่กันชนท้าย
‎ฟังเอ็นพีอาร์
‎ถักผ้าพันคอไปด้วย
‎เมื่อไหร่ที่เห็นพรีอุสขับเร็วได้ ฉันจะแบบ ‎"ดีแล้ว"
‎ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ‎แต่เวลาที่เราขับแซงคนที่ขับช้า
‎เราต้องขอดูหน้าหน่อยว่าหน้าเป็นไง ‎เราเหมือนกับจะ...
‎"อ๋อ หน้าเป็นงั้น
‎ก็นึกแล้ว นึกแล้ว..."
‎ไม่มีอะไรน่าอายกว่า ‎เวลาที่เราแซงคนที่ขับช้าไป
‎เพื่อทำให้เห็นว่าการขับรถที่ถูกต้องต้องทำยังไง ‎เราแซงเขาขึ้นไป
‎ทำให้เห็นว่าน่าจะต้องขับแบบนี้
‎แล้วก็ดันไปเจอไฟแดง
‎แล้วเราก็ต้องมองรถคันนั้นค่อยๆ คลานเข้ามา ‎จากทางกระจกหลัง แล้วเราจะคิด
‎"ไฟเขียวที เขียวได้แล้ว เขียวเถอะ"
‎แต่ไฟก็ไม่เปลี่ยน พวกเขาเลยขับมาเทียบรถเรา
‎"ฉันจะก้มลงไปมองตรงนั้นแล้วแตะนั่นเอาไว้
‎ไหนดูซิว่านั่นอะไร ตรงนั้น กับนั่น
‎เพราะฉันต้องดูนี่แล้ว...
‎ไม่ ฉันรู้ว่าคุณอยู่ข้างฉันแล้ว ‎แต่คุณก็ยังขับผิดอยู่ดี ต่อให้ตามมาทัน
‎แล้วฉันจะใช้นิ้วทำแบบนั้นสักแป๊บเพราะ..."
‎ฉันไม่อยากจะตัดสินกันนะ ‎เราไม่รู้หรอกว่าทำไมเขาถึงขับช้า
‎ไม่มีทางรู้ได้ เขาอาจกำลังขนซุปสักชาม
‎ก็ไม่รู้สินะ
‎ฉันไม่ชอบตัดสินใคร ‎นอกจากคนที่พูดคำว่า "ห้องซาหมุด"
‎นั่นแหละตัดสินกันแน่ๆ
‎"ห้องซาหมุด"
‎เอาจริง
‎โอเค
‎ที่ซึ่งเต็มไปด้วยคำต่างๆ มากมายเนี่ยนะ
‎โอเค...
‎รู้มั้ยว่าในนั้นจะไม่มีคำว่าอะไร ‎"ห้องซาหมุด"
‎ไม่ ฉันไม่ชอบตัดสินใครเพราะว่า
‎ฉันก็ทำเรื่องงี่เง่า เราทำกันทุกคน ‎ทุกคนทำเรื่องงี่เง่ากันทั้งนั้น
‎แต่สิ่งที่แตกต่างกันคือ ‎เวลาพวกคุณทำเรื่องงี่เง่า
‎คุณก็แค่คนที่ใครบางคนเห็น ‎ว่าทำเรื่องงี่เง่า
‎แต่ถ้าฉันทำเรื่องงี่เง่า มันกลายเป็นข่าว
‎ฉันไปปั๊มน้ำมัน เพื่อจะเติมน้ำมัน
‎แล้วก็มีกลุ่มหนุ่มๆ วัยรุ่นอยู่อีกฝั่ง ‎แล้วพวกเขาก็แบบ...
‎เท่เว่อร์
‎สูบบุหรี่ไฟฟ้าแล้วก็...
‎เหมือนกับว่า "นั่นเอลเลน โหย นั่นเอลเลน"
‎แล้วฉันก็แบบ...
‎แล้ว...
‎ฉันเพิ่งรู้ตัวว่าขับเข้ามาจอด ‎หัวจ่ายน้ำมันอยู่ทางนี้
‎แต่ที่เปิดเติมน้ำมันอยู่ด้านหลัง ‎ที่อีกฝั่งของรถ
‎พวกนั้นมองฉัน ฉันมองพวกเขาแล้ว...
‎ฉันกลับขึ้นรถไป
‎แล้วก็เลี้ยวมาจอดอีกด้าน
‎แล้วมันก็ยังอยู่ผิดฝั่งอยู่ดี
‎เพราะฉันแค่เลี้ยวกลับมาเลย
‎แล้วพวกนั้นก็ยังมองฉันอยู่
‎ฉันเหมือนกับ "ฉันไม่อยากดูเป็นคนโง่เง่า"
‎ฉันเลยเติมมันไปที่เบาะหลังนั่นแหละ
‎คือแค่...
‎เดี๋ยวซื้อรถใหม่ก็ได้ แคร์อะไร
‎ฉันไม่มีความทรงจำวัยเด็กมากนักหรอก
‎คิดว่าเพราะแม่บอกว่า ‎อุ้มฉันบนเก้าอี้โยก
‎ตอนที่ฉันยังเป็นเด็ก ‎แล้วเราก็หงายหลังและ...
‎ฉันคิดเลยว่า แม่จะต้องโยกแรงแค่ไหน
‎ถึงทำให้เด็ก...
‎แล้วมันช่วยกล่อมเราสองคน ‎ให้สบายใจได้ยังไงนะ
‎แม่บอกว่าประคองหัวฉันเอาไว้ ‎แต่ฉันว่าไม่ได้ทำแหงเลย แม่...
‎แม่เองก็จำไม่ได้เหมือนกัน ‎ฉันว่าเราหัวกระแทกทั้งคู่นั่นแหละ
‎ไม่แน่ใจหรอก
‎แต่ความทรงจำเดียว ‎ฉันมีความทรงจำสองสามอย่าง
‎เวลาเราไปที่ปั๊มน้ำมันตอนที่ฉันยังเด็ก
‎พ่อจะเติมน้ำมันแค่หนึ่งเหรียญเท่านั้น ตลอดเลย
‎ทุกครั้งเราจะเติมน้ำมันแค่หนึ่งเหรียญ
‎ฉันก็เลยแบบ "เติมๆ ไปให้เต็มสิ แค่..."
‎แต่ตอนนี้พอคิดกลับไป ‎ฉันก็เพิ่งรู้ "อ๋อ เราจน"
‎นั่นคือสาเหตุ เขามี...
‎เงินแค่เหรียญเดียว
‎มีเหตุผลแล้วเนอะ
‎ฉันโตขึ้นมาที่นิวออร์ลีนส์และ...
‎เรา...
‎เป็นที่ซึ่งดีมากสำหรับเด็ก แต่ฉันถูกเลี้ยงมา ‎ให้นับถือนิกายคริสเตียนไซแอนส์
‎นั่นคือศาสนาเดิมของเรา
‎แล้วถ้าคุณไม่รู้จักคริสเตียนไซแอนส์ ‎มันเป็นศาสนาหนึ่ง
‎ที่ไม่เชื่อในหมอหรือยารักษาโรค
‎ดังนั้นตลอดวัยเด็กของฉัน ‎ฉันไม่เคยฉีดวัคซีน ไม่เคยกินยาใดๆ
‎พวกเขาเชื่อว่าเราเป็นสิ่งมีชีวิตทางจิตวิญญาณ ‎ซึ่งกำลังมีประสบการณ์ทางกายหยาบ
‎ในโลกกายหยาบเท่านั้น ‎และคติหลักของพวกเขาคือ "จงรู้ความจริง"
‎และความจริงก็คือ ไม่มีความเจ็บปวด ‎นอกจากเรากำหนดจิตให้เจ็บปวด
‎ตอนนั้นฉันสิบขวบ
‎ฉันล้มหัวเข่าแตกจนเห็นกระตูกเลย
‎แต่พ่อฉันบอกว่า ‎"จงรู้ความจริง" ฉันบอกเลยว่า
‎"เอ่อ...
‎ความจริงก็คือ...
‎กระตูกหนูกำลังโผล่...
‎กายหยาบของมันออกมาสู่โลกกายภาพ
‎ช่วยด้วย"
‎แล้วฉันก็หมดสติไป
‎ใช่ เราไม่เคยฉีดวัคซีน ไม่เคยมี...
‎แม้แต่ยารักษาโรคก็เป็นความลับ
‎ฉันไม่รู้เรื่องยารักษาโรคอะไรเลย
‎น่าทึ่งนะที่เราก็ยังจน เพราะเราไม่เคยซื้อยา
‎ไม่เคยซื้ออะไรเลย ‎น่าจะเก็บเงินได้ตั้งเยอะ
‎แต่...
‎สมัยฉันเด็กๆ คุณย่าฉันอยู่กับเราด้วย
‎แล้วถ้ามีโฆษณายาแอสไพรินทางทีวี
‎ย่าจะลุกจากโซฟา เดินไปที่ทีวี
‎หรี่เสียง ยืนหน้าทีวี ‎แล้วก็ฮัมเพลงสวดดังมากแบบ...
‎พวกคุณคงเข้าใจว่าฉันอึ้งทึ่งเหวอ ‎กับแอสไพรินแค่ไหนสมัยที่ยังเด็ก
‎แบบ...
‎"แอสไพรินคืออะไรนะ"
‎เกิดอะไรขึ้น
‎พระเจ้า มันเหมือนกับ...
‎สมมติเราอยู่ในรถ ขับผ่านร้านขายยา
‎ฉันจะคิดเลยว่า ‎"สักวันฉันจะต้องได้ซื้อแอสไพรินให้ได้"
‎พ่อแม่ฉันหย่ากันตอนฉันอายุ 13
‎ฉันก็มีช่วงที่เรียกว่าเป็นเด็กไม่ดีนิดๆ ฉัน...
‎ติดแอสไพริน วันละหนึ่งถึงสองเม็ด
‎ฉันเหมือนกับ...
‎ฉันใช้แอสไพรินเยอะมาก
‎พ่อแม่ฉันหมกมุ่นกับคนดัง
‎ก็ หวัดดีค่ะ ลูกอยู่นี่
‎แต่พ่อแม่ทำให้เห็นชัดๆ จริงๆ ว่า ‎คนดังเป็นเรื่องสำคัญและ...
‎จำได้ว่าครั้งหนึ่ง ‎ชาร์ลตัน เฮสตันมาที่เมืองเรา
‎ฉันอายุสี่ขวบ ทุกคนก็ไปมุงกันใหญ่
‎พยายามหาทางมองชาร์ลตัน เฮสตันให้ได้ชัดๆ
‎พ่อก็เอาฉันขึ้นบ่า เพื่อให้ดูเขาให้ชัดขึ้น
‎เพราะอย่างว่าเนอะ ‎เด็กสี่ขวบคงรักชาร์ลตัน เฮสตันมากๆ
‎เขาใช้ฉันเป็นเหยื่อล่อต่างหาก ‎หวังว่าชาร์ลตันจะบอกว่า
‎"โอ๊ะ เด็กน้อยน่ารัก" แล้วเดินไปหา นึกออกมั้ย
‎เพราะคนทำกับฉันแบบนั้นกันเยอะ ‎ถ้าฉันออกไปข้างนอกแล้วคนมีเด็ก
‎พวกเขาจะอุ้มเด็กส่งมาทางฉัน
‎เหมือนจะให้ฉันอุ้ม แต่ฉันจะแบบ ‎"นี่ผ้าแคชเมียร์นะ ไม่เอา"
‎แต่นั่นแหละ ฉันเลยโตมาโดยคิดว่า ‎"อุ๊ย คนดัง!"
‎ฉันว่าทุกคนก็คงเป็นอย่างนั้น ‎แต่มีครั้งหนึ่งที่ฉันอายุประมาณ 16
‎ฉันน่าจะเด็กกว่านั้น ‎แต่ไมเคิล แจ็คสันมาที่นิวออร์ลีน
‎แล้วฉันก็... ฉันได้ข่าวว่าเขาอยู่ที่ไหน ‎และเขาอยู่บนถนนเส้นไหน
‎ฉันก็เลยไปวิ่งไล่ตาม ฉันไม่ได้ไล่ตาม
‎ฉันเดินอยู่ เขาก็เดินอยู่ ‎แต่พอเขาเริ่มวิ่ง ฉันเลยต้องตามให้ทัน
‎และ...
‎คือฉันก็ตื่นเต้นเวลาเจอคนดัง
‎ฉันก็แบบว่า... อย่างที่บอกแหละ...
‎หัวเราะให้จบก่อนมั้ย นี่ก็ไม่อยากขัดจังหวะ
‎แต่คือ อย่างที่บอก ‎ทั้งที่ถูกปลูกฝังมาอย่างนั้น
‎ว่าคนดังเป็นคนพิเศษ คือฉันก็รู้
‎แต่ฉันไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเป็นคนดัง
‎ฉันไม่มีความสามารถพิเศษ ‎ฉันเล่นดนตรีอะไรไม่เป็น
‎ร้องเพลงไม่ได้ ไม่ได้เรียนการละคร ‎ไม่ได้แสดงเก่ง
‎ไม่ใช่คนตลกของห้อง
‎ฉันก็เป็นเด็กธรรมดาคนหนึ่ง
‎แต่ฉันไม่รู้หรอกว่าโตมาจะทำอะไร ‎ฉันเรียนจบมัธยม
‎ก็ยังไม่รู้จะไปทางไหน
‎ฉันก็แค่ทำอะไรก็ได้ ‎ที่จะได้เงินจ่ายค่าเช่าและ...
‎ฉันเคยแกะหอยนางรม ‎เคยขายเครื่องดูดฝุ่น
‎แล้วฉันก็เคยทำงานให้บริษัทรับจัดสวน
‎ฉันเคยเป็นบริกร ซึ่งจะว่าไป
‎ฉันว่าทุกคนควรจะไปเป็นเด็กเสิร์ฟ ‎สักครั้งในชีวิต
‎จริง
‎นั่นกับทำเหมืองถ่านหิน ‎เพราะนั่นก็ดูเหมือนจะยากเหมือนกัน
‎แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไร ‎แล้วชีวิตของฉันก็เปลี่ยนไป
‎ตอนที่ฉันอายุ 21 ปี ‎และแฟนสาวของฉันตอนนั้น
‎เสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถชน
‎ฉันขับผ่านจุดเกิดเหตุด้วย ‎มันเพิ่งเกิดไปสดๆ ร้อนๆ
‎ฉันไม่รู้ว่านั่นคือเธอ ‎เพราะเธอเปลี่ยนรถ
‎ฉันเกือบหยุดดูแล้ว ‎แต่มีเสียงไซเรนตามมาข้างหลัง
‎กำลังมาที่เกิดเหตุ ฉันเลยขับต่อไป ‎แล้วค่อยมารู้ทีหลังว่านั่นคือเธอ
‎แล้ว... คือ...
‎ฉันก็ต้องย้ายออกจาก... ‎ที่ที่เราอยู่กันตอนนั้น
‎เพราะฉันจ่ายค่าเช่าที่นั่นไม่ไหวแล้ว
‎ฉันไม่มีงานทำ ไม่มีรถ ไม่มีเงิน
‎ฉันย้ายเข้าไปในห้องชุดชั้นใต้ดินจิ๋วๆ
‎จะยืนยังแทบไม่ได้ มีสองห้องและ...
‎ฉันมีแค่ฟูกไว้นอน
‎และชั้นใต้ดินทั้งหมดเต็มไปด้วยหมัด
‎หมัดอยู่ทุกที่เลย
‎และตอนที่ฉันนอนอยู่ตรงนั้น ‎ฉันแทบไม่อยากเชื่อ
‎นั่นเป็นคนแรกที่ฉันรักแล้วเสียไป
‎ฉันคิดแค่ว่า... มันเป็นไปได้ยังไง ‎ที่สาวสวยคนนั้นจากไปแล้ว
‎แต่กลับมีหมัดอยู่ตรงนี้
‎ฉันไม่เข้าใจ
‎ว่าหมัดมันทำอะไรด้วยซ้ำ ‎ฉันโกรธตัวหมัดมากแล้วก็แบบ...
‎ฉันคิดแค่ว่าพวกมันต้องทำอะไรสักอย่าง ‎เพราะฉันเชื่อจริงๆ ว่า
‎ทุกอย่างในธรรมชาติมีความสัมพันธ์กัน
‎ต่อให้เราไม่เข้าใจ ‎มันก็จะส่งผลกระทบต่ออะไรอย่างอื่น
‎แล้วฉันก็อยากเข้าใจเรื่องนั้น
‎ฉันเลยคิดว่าฉันอยากคุยกับพระเจ้า ‎ไม่ใช่แค่สวดภาวนานะ
‎แต่ฉันอยากสามารถยกหูโทรศัพท์ ‎แล้วโทรหาพระเจ้าได้เลย
‎แล้วถามคำถามที่ได้คำตอบกลับมาด้วย
‎สมัยนั้นฉันเขียนอะไรอยู่ตลอดเวลา ‎ฉันเขียนบันทึกแล้วก็เขียนกลอน
‎ฉันก็เริ่มเขียนว่าจะเป็นยังไง ‎ถ้าเราได้โทรศัพท์หาพระเจ้า
‎เพื่อถามท่านว่าส่งตัวหมัดมาที่นี่ทำไม
‎ตอนนั้นไม่ได้คิดจะให้มันตลก
‎ฉันไม่เคยเขียนเรื่องตลกมาก่อน
‎แต่ฉันก็เริ่มคิดว่า ‎อ้อ คงต้องรอคนรับสายนานมาก
‎ที่นั่นมันกว้างนะ แล้วก็
‎ท่านจะต้องให้ฉันรอสายต่อ ‎เพราะพระเจ้าท่านยุ่งมากและ...
‎เพลงรอสายก็ต้อง "เดินหน้าเถิดนักรบคริสต์" ‎แต่เล่นสดด้วยนะ ไม่ได้อัดเทป และ...
‎ฉันจะไม่เล่าทั้งหมดหรอก ‎กลับไปดูโชว์พิเศษนั่นเองละกัน แต่...
‎นั่นแหละ ฉันเขียนจนเสร็จ
‎ฉันเขียนโดยไม่หยุดเลยจริงๆ ‎ฉันเขียนจนจบ
‎อ่านดู แล้วก็พูดกับตัวเองว่า
‎"ฉันจะเล่นมุกนี้ในรายการจอห์นนี่ คาร์สัน
‎ฉันจะเป็นผู้หญิงคนแรก ‎ในประวัติศาสตร์ของรายการ
‎ที่เขาจะเรียกให้ไปนั่งคุยกับจอห์นนี่ คาร์สัน"
‎และ...
‎ฉันนั่งอยู่ในห้องใต้ดินบนฟูกที่มีหมัด ‎ไม่เคยเล่นตลกมาก่อน
‎ฉันแถลงกับตัวเองไว้อย่างนั้น ‎แล้วหกปีต่อมาเรื่องนี้ก็เกิดขึ้น
‎ขอบคุณมากค่ะ!
‎- ตลกมาก ‎- ขอบคุณ
‎ใช่ ฉลาดมาก สดใหม่มาก และ...
‎ยอดเลยที่ได้ยินคุณชมแบบนั้น
‎ไม่ ผมพูดจริงๆ เป็นมุกที่ดีมาก
‎- ขอบคุณค่ะ ‎- คุณเล่นเดี่ยวไมค์มานานแค่ไหนแล้ว
‎นั่นมันก่อนที่ฉันจะได้เสียงใหม่
‎นั่นมันเสียงแรกของฉันและ...
‎ลืมบอกว่าซินแบดเป็นคนแต่งตัวให้นะ ‎นั่นคือ...
‎ก็อยากให้นั่นเป็นมุก แต่ไม่ใช่เลย
‎มาจากซินแบดจริงๆ
‎คือลุคนั้น ทั้งผมทรงรากไทร ชุด ทุกอย่าง
‎จะอยู่ในอินเทอร์เน็ตไปตราบกาลนาน
‎อินเทอร์เน็ตมันก็งี้แหละ
‎โซเชียลมีเดียเปลี่ยนชีวิตพวกเราไปหมด
‎คือโซเชียลมีเดียก็... ‎ฉันว่ามันก็มีข้อดีที่เห็นกันอยู่ชัดๆ
‎เราสามารถสื่อสารกับคนจำนวนมาก ‎ตอนนี้โลกเชื่อมโยงกันมากขึ้น
‎แต่...
‎พวกเราไม่คุยกันแล้ว มือถือไม่เคย...
‎ถ้ามือถือดัง... ‎"ใครโทรนะ ใครจะ..."
‎บ่ายวันอาทิตย์หนึ่ง ‎ฉันพบว่าพอร์เชียกับฉัน
‎ฉันนอนบนโซฟา มือถืออยู่กับมือ
‎เธอก็นอนบนโซฟาอีกตัว มือถืออยู่กับมือ
‎แล้วเราก็อยู่ในหลุมเวลาอินสตาแกรม ‎ที่เราโดนดูดเข้าไป
‎แล้วเราก็พบอะไรประหลาดๆ มากมาย
‎แต่แทนที่เวลาเจออะไรน่ารักๆ ‎เราจะแบ่งกันดูด้วยการเดินไปตรงนั้น
‎แล้วพูด... ‎เธออยู่ห่างจากฉันแค่เมตรกว่าๆ เอง
‎แต่เรากลับอยู่เงียบๆ ไม่คุยกัน ‎แล้วส่งอะไรกลับไปกลับมา...
‎แบบ ฉันส่งนี่ไป
‎เธอส่งนี่กลับมา
‎ฉันก็ส่งนี่กลับไป
‎เธอก็ส่งนี่กลับมา
‎ฉันส่งนี่กลับไปอีก
‎เธอส่งนี่กลับมา
‎แล้วฉันก็ส่งนี่กลับไป
‎เย้ เย้
‎ฉันไม่ลืมแซนด์วิชไซรัปกับ ‎การยอมให้ทำผิดได้
‎ของดีโน่นนี่นั่นกับของปลอมทั่วไป
‎แต่ตอนนี้ฉันกลับนับนี่ไป
‎นับเนยพาร์เมซานที่บ้านนักบัญชี
‎แต่ฉันกลับกินนี่ไป
‎ดูเซ่กับแม่ยาหยีรสเหมือน...
‎นั่นแหละ
‎ถ้าลองหา "นกเต้นตามเพลง"
‎จะได้เจอเลยนะ มีคลิปเยอะมาก
‎กลายเป็นว่านกเนี่ย เป็นพวกรักเสียงดนตรี ‎แล้วคุณก็เห็นว่ามันมีจังหวะในใจ
‎พวกมันเต้นตรงจังหวะ ฉันก็แบบ ‎"พระเจ้า นั่นมันบ้ามาก"
‎แล้วฉันก็เริ่มคิดจริงจัง ‎เพราะฉันรักสัตว์มาก
‎ฉันคิดว่า "ฉันไม่รู้ตัวเองรู้สึกยังไงแฮะ" ‎เพราะเวลาคนเอานกมาเลี้ยง
‎พวกเขาจะตัดเอ็นปีก แล้วเอานกใส่กรง
‎พวกมันจะบินอีกไม่ได้เลย
‎แต่นกพวกนี้จะได้เต้น ‎ได้รู้จักดนตรีแล้วพวกมันก็...
‎ฟังเพลงที่ไม่มีทางได้ยินมาก่อน
‎ถ้าพวกมันอยู่ในป่าน่ะ นึกออกมั้ย
‎เพราะพวกนกในป่า ‎ไม่มีทางเคยได้ยินเพลงของเคนดริก ลามาร์
‎พวกนั้นไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร
‎พวกนั้นบินได้ แล้วก็คิดว่าตัวเองมีทุกอย่างละ
‎แต่ไม่ใช่เลย
‎พวกนั้นพลาดเรื่องดนตรี ‎เพื่อจะให้ยังบินได้
‎แล้วก็ไม่ได้มาเต้นกับ... นั่นแหละ
‎ฉันสองจิตสองใจ ไม่รู้จะรู้สึกยังไง
‎เพราะฉันรู้สึกว่าสัตว์ควรจะอยู่ ‎ในสภาพแวดล้อมตามธรรมชาติของมัน
‎พวกมันควรจะได้ทำแบบนั้น
‎ควรจะได้อยู่ในจุดที่พวกมันควรจะอยู่
‎ฉันมีปัญหากับสัตว์ที่เป็นกำลังใจทั้งหลาย
‎ที่คนเอาขึ้นเครื่องบินด้วยสมัยนี้
‎มันชักจะไปกันใหญ่
‎วันก่อนมีผู้หญิงที่พยายามจะ ‎ขึ้นเครื่องกับนกยูงด้วยนะ
‎พวกนั้นไม่ยอมให้เธอขึ้นเครื่อง ค่อยยังชั่ว ‎คือ เธอก็คงต้องการมันจริงๆ แหละ
‎เห็นๆ อยู่ว่าเธอบ้าแน่ๆ
‎อย่างว่า...
‎ไม่รู้เหมือนกันว่ามีข้อกำหนดอะไร ‎ถึงจะเอาสัตว์ให้กำลังใจขึ้นเครื่องได้
‎แต่ฉันไม่คิดว่าจะยากนักถ้าจะ...
‎ก็หมอคนเดียวกับที่ออกกัญชา ‎ให้ใช้เพื่อการรักษานั่นแหละ
‎ฉันค่อนข้างแน่ใจว่า คือว่า...
‎- "หมอคะ บางครั้งฉันก็กังวล... ‎- ฟังมาพอแล้ว
‎หมอจะสั่งยาเป็นกัญชากับสัตว์เลี้ยงให้"
‎สมัยนี้เวลาขึ้นเครื่องบิน เหมือนกับ...
‎คือเราเดินไปตามทางเดิน ‎จนกว่าจะถึงที่ของเรา ซึ่งก็แบบ
‎แถวสิบบีหรืออะไรแบบนั้น
‎มันเหมือนเรือโนอาห์เลย ‎จะมีผู้หญิงที่เอาเฟอร์เร็ตขึ้นไป
‎มีผู้ชายที่เอาพังพอนเล็กขึ้นเครื่อง ‎มีผู้หญิงที่เอาลาขึ้นเครื่อง
‎เมื่อกี้บอกว่าสิบบี แถวที่นั่งในเครื่องบิน ‎ไกลขนาดนั้นมั้ย
‎นี่ไม่เคยนั่งไกลขนาดนั้นไง
‎มีถึงสิบแถวรึเปล่า
‎หรือมีสิบ... เมื่อกี้เดาเอา
‎ไม่รู้นะ แค่เดา
‎คนเรา...
‎เมื่อก่อนคนเราก็กินยาซาแน็กซ์ ‎เวลาที่เครียดเกินไป
‎เดี๋ยวนี้ทุกคนพกสัตว์เลี้ยงไปไหนมาไหนด้วย
‎มันมียาอะไรเยอะมาก
‎ถ้าดูโฆษณาที่ฉายทีวีอยู่ตอนนี้ ส่วนใหญ่
‎โฆษณาแทบทุกตัวเป็นเรื่องของ ‎วิธีรักษาอะไรไม่รู้ ยาอะไรสักอย่าง
‎ไม่รู้พวกคุณเคยสังเกตรึเปล่า...
‎โฆษณายาน่ะ... ผลข้างเคียงมันยาวมาก
‎จนคนในโฆษณาไม่รู้จะทำอะไรกันแล้ว
‎พวกเขาไม่สามารถ...
‎ทำสวนนิดหน่อยก็แล้ว ไปปิกนิกก็แล้ว
‎เอาเรือออกไปในทะเลสาบก็แล้ว ‎ไปซื้อไอศกรีมกินก็แล้ว
‎เรียนปั้นหม้อก็แล้ว ‎เล่นฟริสบี้กับหมาก็แล้ว
‎ก็ยังฟังผลข้างเคียงไม่จบเลย
‎"ไอแห้งๆ ผมเถิก ร้องไห้..." ‎แล้วมันก็...
‎น่าจะบอกว่าเกิดอะไรขึ้นก็ได้
‎"ผลข้างเคียงอาจเป็น ‎คิดเอาเองสิ
‎ใช่ นั่นก็เป็นได้เหมือนกันแน่ๆ
‎อาจไม่เป็นก็ได้ แต่ก็อาจจะเป็น"
‎แล้วตอนท้ายโฆษณาก็จะบอกว่า ‎"ถามคุณหมอว่าทรูลิซิตี้เหมาะกับคุณมั้ย"
‎เหมือน "ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ‎คนพวกนี้ป่วยอะไร
‎ก็ดูปกติดีนะ คือฉันไม่รู้ว่าเป็นอะไร
‎มันอาจเหมาะกับ... ฉันทำสวนแล้ว
‎ไม่รู้ว่าควรจะต้องกินยามั้ย"
‎"ถามคุณหมอว่า ‎ทรูลิซิตี้เหมาะกับคุณมั้ย"
‎ทำไมมันกลายเป็นงานของฉันล่ะ
‎แบบ...
‎เราไปหาหมอที่คลินิก ‎"เอลเลน คุณดูป่วยไม่น้อยเลย
‎ได้เห็นยาอะไรดีๆ ที่อยากจะบอกหมอรึเปล่า
‎ทรูลิซิตี้มั้ง ฉัน...
‎นั่นอาจเหมาะกับคุณนะ"
‎แล้วตอนนี้ฉันก็เห็นโฆษณายาตัวหนึ่ง
‎ที่ช่วยหยุดอาการปวดหัวและไมเกรน ‎ก่อนที่จะเริ่มเป็น
‎นั่นเป็นการตลาดที่ดีใช่มั้ยล่ะ
‎- คุณปวดหัวอยู่รึเปล่า ‎- เปล่า ไม่เลย
‎หมอจะจ่ายยาให้เรื่องนั้นเอง
‎แต่...
‎- แต่ฉันไม่ได้เจ็บปวดอะไร ‎- แล้วก็จะไม่ต้องเจ็บปวด
‎ฉันว่านั่นคือสาเหตุที่ ‎ฉันไม่อยากจะต้องกินอะไรพวกนั้น
‎ที่ฉันเห็นโฆษณา ฉันแค่...
‎ฉันอยากกินอาหารให้ถูกสุขลักษณะ ‎ฉันอยากดูแลตัวเอง
‎ฉันอยากออกกำลังกาย
‎ฉันเคยออกกำลังกายเยอะมาก
‎ฉันออกกำลังกายอาทิตย์ละหกวัน ‎จนกระทั่งฉันบาดเจ็บเพราะออกกำลัง
‎ฉันกล้ามเนื้อยอก...
‎ตอนที่สวมสปอร์ตบราแล้ว...
‎บราพวกนั้นมันแน่นไปนะ ‎แน่นไปมาก แน่นจริงๆ
‎ใช่
‎ยิ่งเวลาเหงื่อท่วมตัว ‎แล้วพยายามจะเอาบราออก... มันก็เหมือน...
‎ฉันไม่เคยเอาบราออกเลย ‎ตอนนี้สวมอยู่ 15 ชั้นแล้วเนี่ย
‎ชั้นแรกมาจากชั้นเรียนแจ๊สเซอร์ไซส์เมื่อปี 1984 ‎นั่นมัน...
‎แต่ฉันบาดเจ็บจริงๆ ‎ซึ่งนั่นทำให้ออกกำลังได้ลำบากหน่อย
‎คือฉันเจ็บระหว่างนิ้วเท้ากลางกับนิ้วนาง
‎ถ้านึกไม่ออก นิ้วนึงมีหอย ‎ส่วนอีกนิ้วไม่มี
‎แต่...
‎คือ...
‎ฉันเจ็บตรงนั้น ฉันเลยต้องไปหาหมอเท้า
‎เขาก็ดูนิ้วเท้าฉันแล้วบอกว่า...
‎เขาบอกว่า "คุณมีปมประสาท" ‎ฉันเลยตอบไปว่า "คุณสิมีปมประสาท"
‎ฉันพูดกับเขาอย่างนั้นเลย
‎แต่...
‎ฉันถามว่า "ต้องทำยังไง" ‎เขาบอก "ไม่ทำ"
‎เรารักษาอะไรไม่ได้เลย ‎มันคือปมเส้นประสาทที่อักเสบ
‎จากการใส่รองเท้าผิดประเภท"
‎เขาบอก "คุณใส่รองเท้าพื้นนิ่ม ‎แบบรองเท้าเทนนิสใช่มั้ย"
‎ฉันบอกว่า "ใช่ ฉันใส่อย่างนั้น" ‎หมอบอกว่า "อ้อ นั่นแหละ
‎เป็นรองเท้าผิดประเภท ‎รองเท้าที่ดีที่สุด
‎คือรองเท้าบูตคาวบอย
‎ลาก่อน"
‎ฉันก็เลยต้องซื้อรองเท้าใหม่ ‎ที่มีพื้นแข็งกว่าเดิม
‎และตอนที่ฉันลองรองเท้า ‎ฉันก็เพิ่งรู้ตัวว่าเวลาเราลองรองเท้า
‎เราทำสิ่งที่เราไม่มีทางทำจริงๆ
‎เรายืนขึ้น
‎"นี่ใช้ได้นะ
‎แบบนี้ใช้ได้
‎ถ้าฉันต้องทำแบบนั้น นั่นก็ดี
‎นี่ก็ดี ฉันชอบ
‎นั่นก็ดี ถ้าฉันต้องทำแบบนั้นมันก็ดี
‎นี่ก็ดีถ้าฉันต้องทำแบบนี้
‎ใช่ ฉันชอบแบบนี้ เอาคู่นี้แหละ
‎ใช้ได้"
‎เวลาเราลองรองเท้า
‎เขาจะติดกระจกเล็กๆ ไว้ใกล้ๆ พื้น
‎ให้รองเท้าได้ดูตัวเอง ‎เพราะพวกเรามองไม่เห็นหรอก
‎"พวกนายคิดว่าไง ชอบรึเปล่า
‎เพราะฉันมองไม่เห็น
‎อยากได้มั้ยล่ะ"
‎คนขายรองเท้าก็ไม่เหมือนคนขายของ ‎อะไรอย่างอื่นทั้งนั้น
‎เราบอกว่า "ขอลองคู่นี้เบอร์หก"
‎พวกเขาจะออกมาพร้อมกล่องมากมาย
‎"เราไม่มีเบอร์หก ‎แต่เรามีเบอร์เก้าครึ่ง"
‎แล้ว...
‎เราก็จะลองทุกอย่างที่จะใส่บนตัว ‎นอกจากถุงเท้า ฉันก็เพิ่งรู้ตัว
‎เราไม่ลองถุงเท้ากัน
‎เพราะเราเชื่อมั่นว่า... ‎เพราะขนาดของมันช่าง...
‎เหมือนเบอร์สามถึงเบอร์ 11 เลย ‎มันช่าง...
‎มันเหมือนกับ...
‎ยังไงก็ต้องพอดี
‎เหมือนตั้งแต่เด็กจนโต เราก็ใส่อะไรพวกนี้
‎แต่พวกมันช่าง... ประเด็นคือ
‎ถ้าเรามีถุงเท้าคู่โปรด ‎ทุกคนมีถุงเท้าคู่โปรดทั้งนั้น
‎เราจะใส่ถุงเท้าคู่นั้นให้นานที่สุด ‎เท่าที่จะทำได้
‎เราจะใส่ถุงเท้าจนมันเริ่มมีรูเล็กๆ
‎แล้วเราก็แบบ "มันไม่แย่ขนาดนั้น" ‎นั่นมัน...
‎แค่รูเล็กๆ นิดเดียวที่เราสามารถ...
‎ส้นอาจจะโผล่ออกมานิดๆ ‎เหมือนใส่เกาะอกกับเท้า
‎ก็เหมือน...
‎มีรูเล็กๆ อยู่ทุกที่ แล้วคิดว่า ‎"ใครจะเห็นกัน
‎ฉันแค่จะไม่ถอดรองเท้า ไม่มีใครเห็นหรอก
‎แต่แล้วก็ต้องไปบ้านใครสักคน ‎แล้วบ้านเขาดันเป็นบ้านที่ต้องถอดรองเท้า
‎ฉันต้องเผ่นออกจากที่นี่ละ
‎พวกเราเก็บของ
‎เราทุกคนเก็บของที่... ‎ฉันไม่ชอบใช้อะไรศูนย์เปล่า
‎ฉันไม่ชอบกินอาหารทิ้งๆ ขว้างๆ
‎ฉันว่ามันไม่ใช่เรื่องที่ดี
‎ฉันเลยพยายามจะเก็บทุกอย่าง ‎แล้วก็ใช้ทุกอย่าง
‎เว้นแต่ตอนที่ซอสมะเขือเทศ ‎กลายเป็นไอ้...
‎พอถึงตอนที่มันเริ่มส่งเสียง ฉันถึงจะค่อยทิ้ง
‎เพราะเก็บไปก็ไม่มีประโยชน์ ‎เวลาที่มันมีเสียงออกมา
‎นั่นมัน...
‎แต่สมมติว่าเป็นยาสีฟัน
‎ฉันจะใช้ยาสีฟันทุกหยดที่มีอยู่ในหลอดนั้น
‎ใช้หมดจริงๆ นะ
‎หมดเกลี้ยงเลย
‎มันไม่ใช่เรื่องของเงินนะ พวกคุณก็รู้
‎คือว่า...
‎มันคือการเอาชนะ
‎เวลาม้วนหลอด ฉันดูจนแน่ใจว่า ‎ไม่เหลืออะไรในนั้นแม้แต่หยดเดียว
‎ฉันม้วนจนแน่นมากๆ
‎ฉันจะเอาบัตรเอเม็กซ์แบล็คการ์ดออกมา ‎แล้วก็รีดมันไปเลย
‎เอาให้แบน
‎ถ้ามีทองแท่งวางอยู่แถวนั้น ‎ใช้ทองแท่งก็ได้
‎ใช่ เราทุกคนก็มีเรื่องติดใจเล็กๆ
‎เราทุกคนมีอะไรที่ทำ ‎โดยไม่ได้มีเหตุผลเท่าไหร่
‎แต่ฉันคิดว่าสิ่งหนึ่งที่พวกเราทำ ‎ที่ฉันสังเกตเห็นก็คือ...
‎เราทุกคนมีเพลงของเราเอง ‎เรามีเพลงที่...
‎"โอ๊ย ตาย นั่นเพลงของฉัน"
‎ถ้าเราไปผับ แล้วเพลงนั้นดังขึ้น
‎เราก็อยากเต้น แต่จะไม่เต้นจนกว่า ‎จะไปถึงฟลอร์ที่เขาจัดไว้ให้เต้น
‎นั่นคือเรื่องที่ฉันสังเกตเห็น ‎พวกเราจะเต้นต่อเมื่อไปถึงฟลอร์เท่านั้น
‎แต่ถ้านั่นเป็นเพลงของเราตอนที่เราอายุ 30 ‎มันก็จะยังเป็นเพลงของเราตอนอายุ 85
‎ฉันอายุ 60 ปีเต็ม ‎แต่ฉันยังเต้นเพลง "แบ็ค แดท แอซ อัพ" ได้อยู่
‎ใช่ ปีนี้ฉันอายุ 60 แล้ว
‎ฉันอายุครบ 60 ไปเมื่อเดือนมกราคมและ...
‎วันเกิดฉันปีนี้
‎พอร์เชีย ภรรยาของฉัน ‎ให้ของขวัญที่น่าทึ่งที่สุด
‎เธอตั้งกองทุนช่วยเหลือสัตว์ป่า ‎เอลเลน ดีเจนเนอเรส
‎เพื่อช่วยพวกกอริลล่าบนภูเขา
‎ที่ประเทศรวันดา คือ...
‎เราเลยไปรวันดาฉลองวันเกิดฉัน ‎เมื่อหน้าร้อนที่ผ่านมา
‎เพื่อไปดูกอริลล่าภูเขาและไปดูพื้นที่
‎ซึ่งเราจะสร้างอาคารกองทุน ‎แล้วมันก็น่าทึ่งมาก
‎มันพิเศษมากจริงๆ
‎แต่ก็นะ ถ้าจะหาพวกกอริลล่าภูเขาให้เจอ
‎พวกมันอยู่ในภูเขา อยู่ในป่ากลางภูเขาเลย
‎แล้วที่นั่นก็ป่าเถื่อนจริงๆ บอกได้เลย มัน...
‎ฝนตกอยู่นานมากก่อนที่เราจะไปถึง
‎เหมือนตกอยู่ทั้งเดือนก่อนเราไปถึง ‎ทางเดินเลยเละเป็นโคลน
‎แล้วก็มีหมามุ่ยและไม้หนามเยอะไปหมด
‎จนต้องมีคนคอยใช้มีดพร้าถางทางให้
‎แล้วเราก็ค่อยเดินไป
‎บางครั้งเราต้องก้มลงไปขนาดนี้ ‎แล้วเราก็จมลงไปในโคลน
‎โคลนลึกถึงเข่าและ...
‎เดินขึ้นไปบนเขาสามชั่วโมง ‎และ ณ จุดหนึ่งฉันก็แบบ...
‎แฮปปี้เบิร์ธเดย์
‎ทูมี
‎แฮปปี้เบิร์ธเดย์
‎ทูมี
‎แฮปปี้เบิร์ธเดย์
‎แด่เอลเลน
‎ให้ตายสิ มันยากลำบากมาก แต่...
‎มันคุ้มที่สุด เพราะเมื่อไปถึงที่นั่น
‎แล้วเห็นเจ้านี่ห่างไปแค่เมตรครึ่ง
‎ช่างยิ่งใหญ่ ช่างงดงาม
‎พอร์เชียกับฉันถ่ายรูปกัน ‎แล้วหมอนั่นก็โผล่มาโฟโต้บอมบ์ในรูปเรา
‎แต่นั่นแหละ จะเห็นว่าผมของเธอเปียกโชก
‎มีโคลนติดหน้า แล้วเราก็...
‎พอเรากลับมาถึงตีนเขา ‎เราก็ถ่ายรูปกับคนทั้งกลุ่ม
‎ที่ขึ้นไปกับเรา แล้วเราจะเห็นโคลนที่...
‎เราทุกคนล้มและจมลงไปในโคลน
‎แล้วถ้าอยากรู้ว่าฉันมีความสุขแค่ไหน ‎ซูมเข้าไปดูที่กำปั้นของฉันสิ
‎นั่นแหละ
‎นั่น...
‎นั่นคือกำปั้น "แฮปปี้เบิร์ธเดย์" เลยล่ะ
‎ใช่แล้ว
‎ประเด็นคือ ‎ฉันไม่ได้หยิบเสื้อผ้าที่เหมาะสมไปด้วย
‎นั่นแหละที่พลาด ‎เพราะฉันจัดเสื้อผ้าเหมือนจะไปท่องซาฟารี
‎แล้วฉันก็ดูดี
‎ฉันไปซาฟารีแล้วก็ดูเหมือน ‎ฉันควรจะไปซาฟารี
‎แต่ฉันไม่มีเสื้อผ้ากันน้ำ ไม่มีรองเท้ากันน้ำ
‎ไม่มีของที่เหมาะสม
‎แต่ฉันพบว่าเวลาเราไปเที่ยว
‎เราจะเก็บของเหมือนคนที่เราอยากเป็น ‎เราเก็บของเพื่อ...
‎บุคลิกในฝันที่เราอยากเป็น ‎เวลาที่เราหลุดจากชีวิตประจำวัน
‎เวลาเราไปอยู่เกาะ ไม่มีใครรู้หรอกว่า ‎เราไม่ใส่ชุดลินินขาวตลอดเวลา
‎มีลูกปัดร้อยหมวกปีกกว้าง
‎นั่นคือตัวตนของเรา นึกออกมั้ย
‎เราก็เป็นเหมือน ‎"อ้อ เราจะได้ออกกำลังแน่ๆ
‎เพราะที่โรงแรมมีฟิตเนสด้วย ‎เพราะงั้นฉันจะเอา...
‎รองเท้าวิ่งไปด้วย ฉันจะวิ่งที่หาดทุกวัน ‎แล้วฉันก็จะ...
‎เล่นโยคะบนท่าเรือ
‎ฉันเห็นรูปในโบรชัวร์ว่าคนเขาทำกัน
‎ฉันจะเอาเสื้อคลุมพอนโชไปด้วย ‎เผื่อจะก่อกองไฟที่หาด
‎ฉันอยากจะใส่พอนโช
‎แล้วจะเอาชุดราตรีไปด้วยนะ ‎เผื่อจะมีกัปตันเรือ
‎แล้วเราต้องไปดินเนอร์กับเขา
‎จะเอาหนังสือไปหน่อย ต้องได้อ่านแน่ๆ
‎ฉันจะอ่านหนังสือ
‎อยู่บ้านไม่อ่านหรอก ‎แต่อยู่ที่นั่นต้องอ่าน ฉันจะมีเวลาเยอะมาก
‎ฉันไปสามวัน จะเอาหนังสือไปหกเล่มและ...
‎นั่นแหละ
‎ตัดภาพมาที่เรา นั่งที่บาร์ ‎เมาด้วยชุดเดิมตลอดทุกวันเลย
‎ฉันชอบที่เราจินตนาการว่าเราจะ ‎นอนขดตัวอ่านหนังสือดีๆ
‎ชอบคำพูดแบบนั้น
‎ฉันจะไปนอนขดตัวอ่านหนังสือดีๆ
‎เราไม่ขดตัวอ่านนิตยสาร ‎เราไม่ขดตัวอ่าน...
‎แต่เวลาที่ฉันอ่านหนังสือพิมพ์
‎เดี๋ยวนี้ฉันขดตัวเป็นท่าเด็กในท้องแม่เลยนะ ‎นั่นมัน...
‎นั่นของตาย
‎แต่ฉันชอบคำพูดนั้นจริงๆ ‎"ขดตัวอ่านหนังสือดีๆ" หรือ
‎"นกหนึ่งตัวในหนึ่งมือ ‎มีค่าเท่านกสองตัวในพุ่มไม้"
‎เคยมีคนจับนกไว้ในมือ
‎แล้วบอกว่า "มีอีกสองตัวในพุ่มไม้
‎เออ แต่ฉันได้มาตัวหนึ่งแล้วในมือ
‎- แต่มีอีกสองตัวในพุ่มไม้ ‎- ใช่ แต่ในมือนี่มีตัวหนึ่งแล้ว
‎นั่นมีค่าเท่าสองตัวในพุ่มไม้
‎- ใช่มั้ย ‎- ใช่
‎หนึ่งตัวในหนึ่งมือเท่ากับสองตัวในพุ่มไม้
‎แล้วทำไมต้อง "หนึ่ง" มือ
‎ก็มันมือของเรา
‎ทำไมต้องพูดว่า "หนึ่งมือ"
‎"ให้ตายเถอะ โรบิ้น"
‎โรบิ้นนี่มันเป็นใครเหรอ ‎ทำไมเราต้องให้เขาไปตายด้วย
‎"ฟิตเปรี๊ยะอย่างกับติดเทอร์โบ"
‎นั่นคือดีแล้วเหรอ ไม่รู้สินะ
‎สำนวนที่ฉันชอบที่สุดคือ ‎"ดีที่สุดตั้งแต่มีคนคิดค้นขนมปังแผ่น"
‎เอาจริงนะ ‎จะวัดจากตรงนั้นจริงๆ เหรอ นั่นมัน...
‎เขาเพิ่งคิดค้นขนมปังแผ่นกัน
‎ในปี 1928 มีคนตัดสินใจ ‎จะขนมปังตัดเป็นแผ่น ปี 1928
‎ก็ไม่นานเท่าไหร่เองนะ ‎เมื่อก่อนขนมปังเป็นก้อนกลมๆ มาตลอด
‎พระเยซูก็ฉีกขนมปัง ‎ท่านหั่นเป็นแผ่นๆ ไม่เป็นด้วยซ้ำ
‎ตลอดช่วงประวัติศาสตร์มนุษย์ ‎ไม่มีใครคิดจะหั่นเป็นแผ่นเลยเหรอ
‎ทหารที่มีดาบ พวกนั้นยังต้องวางดาบ
‎เพื่อที่จะหยิบขนมปังขึ้นมากัด
‎พวกนั้นอาจจะ "ลองแทงดู"
‎ซึ่งสำนวนก็เลยมาจากตรงนั้น ‎พวกเขาแทง
‎โดยใช้ดาบ
‎แทงไปก็ไม่เกิดอะไรขึ้น เขาก็เลย...
‎แต่สุดท้ายในปี 1928 มีชายเกย์คนหนึ่ง ‎เราแน่ใจได้เลยว่าเขาเป็นเกย์
‎คือว่า...
‎"ฉันขอปฏิเสธที่จะทำตัวป่าเถื่อนต่อไป
‎ฉันจะหั่นขนมปังเป็นแผ่นๆ
‎ไอ้พวกไร้อารยะ"
‎เขาเพื่อนเยอะด้วยนะ คือเรื่องที่
‎เขาได้ชื่อว่าเป็นคนคิดค้นขนมปังแผ่นเนี่ย
‎เขาอาจไปปาร์ตี้สักงานในช่วงปี 1920
‎ลองนึกดูสิ โธมัส เอดิสันก็ไป
‎พี่น้องตระกูลไรท์ก็ไป แล้ว...
‎"นายคนที่หั่นขนมปังมารึเปล่า ‎ได้ข่าวว่าเขาจะมาปาร์ตี้นี้ด้วย
‎เขามารึยัง"
‎มันน่าจะเป็นเรื่องที่ดีที่สุดตั้งแต่...
‎มีไฟ หรือล้อ หรือบันได
‎แบบว่า...
‎คือเรื่องบันไดเนี่ย เรามองข้ามมันตลอด
‎ฉันรู้ว่าพวกคุณก็ไม่คิดว่ามันสำคัญ ‎เท่าที่มันสำคัญจริงๆ
‎ก่อนมีบันไดเราทำกันยังไง
‎เราทุกคนต้องมีเพื่อนตัวสูงคอยหยิบอะไรๆ ให้
‎แบบว่า...
‎คนที่คิดค้นบันได ‎อาจเป็นคนตัวสูงที่คิดว่า
‎"ฉันก็มีความตั้งใจอะไรๆ ในชีวิตนะ ‎ฉันจะไม่คอย...
‎ทำเรื่องแบบนี้ต่อไปตลอดหรอก"
‎พอคิดไป บันไดเป็นสิ่งที่ ‎เราจะซื้อเมื่อเป็นผู้ใหญ่นะ
‎เวลาเป็นวัยรุ่นเขาไม่ซื้อบันไดกันหรอก
‎เราจะซื้อบันไดตอนที่โตแล้ว
‎ตอนที่เรามีบ้าน แล้วยิ่งบ้านใหญ่บันไดก็ต้องเยอะ
‎ฉันมีบันไดเยอะมากเลย
‎มีแบบยาวหกฟุต มีแบบแปดฟุต
‎มีส่วนต่อแบบอะลูมิเนียมยาว 20 ฟุต
‎ตอนที่แต่งงานกับพอร์เชีย ‎เธอก็มีบันไดเล็กๆ ของเธอเอง
‎ตอนนี้ฉันเลยมีบันไดเลี้ยง ‎ซึ่งฉันรักเหมือนกันเลย รักจริงๆ
‎ฉันเขียนมุกนั้นตอนตีสาม
‎คิดไว้เลยว่านี่จะเป็นมุกที่พังที่สุด ‎เท่าที่เคยเขียนมา
‎หรือไม่ก็ปังที่สุด
‎ตัดสินใจละ มันปังที่สุด
‎ฉันว่าลิ้นชักขยะ ‎นั่นก็เป็นของผู้ใหญ่เหมือนกัน
‎เรื่องนั้นจะเกิดเมื่อเราเป็นผู้ใหญ่ ‎เราจะมีลิ้นชักเก็บอะไรไม่รู้
‎ถ้าคุณกลับไปบ้าน เราทุกคนจะ ‎มีของเหมือนๆ กันอยู่ในลิ้นชักขยะ
‎เราทุกคนมี... ‎ด้วยสาเหตุอะไรก็ไม่รู้
‎จะเก็บหนังยางเอาไว้ ‎เราจะมีหนังยางเพียบเลย
‎เหมือนในลิ้นชักจะมีหนังยางสัก 24 วง
‎เผื่อว่าสักวันจะมีเด็กผู้หญิงกลุ่มหนึ่ง ‎แวะมาขอให้มัดผมให้เหรอ ไม่รู้สิ...
‎จะต้องมีปากกาแดงอยู่ในนั้น เผื่อ...
‎เผื่อว่าจะต้องให้คะแนนข้อสอบ ‎หรืออะไรงั้น ไม่รู้สิ เหมือนกับ...
‎จะต้องมีสกอตเทปหนึ่งม้วน
‎ที่หลุดมาจากที่ใส่สกอตเทป ‎เป็นม้วนเปล่าๆ แล้วมัน...
‎จะแกะก็ไม่รู้จะแกะตรงไหน ‎เพราะมันขาดกลางอีกต่างหาก
‎แต่เราก็ยังเก็บเอาไว้
‎จะมีถ่านไฟฉายสองเอ ยังใช้ได้มั้ย ‎ไม่รู้หรอก ฉันไม่...
‎ฉันก็เอาใส่ไว้ในนั้น
‎มีกุญแจ แล้วเราก็ไม่รู้ว่ามันเอาไว้เปิดอะไร
‎เราจะไม่มีทางโยนทิ้ง ‎เพราะเกิดใครมาเจอเข้า
‎แล้วเปิดอะไรได้ขึ้นมาล่ะ นี่มันจะเหมือน...
‎เดินเตร่รอบบ้าน เปิด...
‎ฉันได้ยินคนพูดว่า ลิ้นชักขยะ ‎อุปมาก็เหมือนชีวิตของเรา
‎เหมือนเรายังยึดติดกับอะไรๆ ‎ที่เราไม่จำเป็นต้องยึดมั่นถือมั่น
‎กับสิ่งที่เราควรปล่อยไป ‎ฉันไม่รู้นะว่าจริงรึเปล่า
‎คนเรามักดูอะไรๆ ‎แล้วมองหาสัญญาณว่ามันแปลว่าอะไรเสมอ
‎ไม่รู้สิ ฉัน...
‎มีพักใหญ่เลย ที่ฉัน...
‎ทุกครั้งที่หันไปมองนาฬิกา ‎มันคือตอน 11 โมง 11 นาที
‎แล้วทุกครั้งฉันก็เริ่มคิดสงสัย ‎ว่ามันหมายความว่าอะไร
‎สำหรับฉัน มันก็แค่นาฬิกาตาย แต่...
‎เราทุกคนมีคนรู้จัก ‎ที่คอยมองหาความหมายในสิ่งต่างๆ เยอะไป
‎พวกเขาจะบอกว่า "ไม่รู้นะว่า ‎ควรจะเริ่มสัมพันธ์ครั้งนี้รึเปล่า
‎นั่นกระรอก กระรอกอยู่ในต้นไม้ ‎ต้นไม้มีใบไม้ ใบไม้ร่วง
‎ฉันควรตัดสัมพันธ์กับเขา"
‎ฉันว่าเราพยายามมองหาสัญญาณต่างๆ
‎เพราะเราทุกคนมองหาการยอมรับ ‎ว่าเราเดินมาถูกทางแล้ว
‎จนเมื่อเราเห็นสัญญาณพวกนั้น
‎เราก็คิดว่านั่นหมายถึง ‎เราเดินมาถูกทางแล้ว
‎ซึ่งพูดไปแล้ว พวกเราก็อยู่บนเส้นทางกันจริงๆ
‎เราทุกคนต่างอยู่บนเส้นทางของตัวเอง
‎คนเราไม่ควรจะไปเดินทับเส้นทางของคนอื่น
‎ทุกคนควรอยู่บนเส้นทางของตัวเอง
‎ยกเว้นจะหลงป่าแล้วเจอเส้นทาง ‎ก็เดินตามไป แต่...
‎ฉันว่าสัญญาณก็ช่วยเราได้ ‎และฉันคิดว่าถ้าเราเปิดหูเปิดตามอง
‎สัญญาณเหล่านั้นนำทางเราได้จริงๆ ‎สัญญาณบางอย่างก็มองเห็นได้
‎ง่ายกว่าสัญญาณอื่นๆ ฉันเองก็เคย ‎เจอสัญญาณที่ค่อนข้างมีความหมายสำคัญทีเดียว
‎เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับฉันและ...
‎ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนั้น ‎ฉันกำลังลำบากใจเรื่องจะประกาศตัวเป็นเกย์
‎คือเวลาที่เราซ่อนเพศสภาพของเรา ‎เราก็จะคิดถึงมันอยู่ตลอดเวลา
‎มันติดอยู่ในใจเพราะเรากังวลว่าจะมีใครรู้เข้า
‎เรากังวลว่าจะมีใครรู้
‎ดังนั้นมันก็อยู่ในใจเรา ‎เรารู้เรื่องนั้นในจิตใต้สำนึกอยู่ตลอด
‎แต่ฉันไม่ได้รู้ตัวเลยจนกระทั่งฝัน
‎ฉันฝันว่าในมือมีลูกนกฟินซ์อยู่ตัวหนึ่ง ‎เป็นนกตัวเล็กจิ๋วมากๆ
‎มันเป็นสัตว์เลี้ยงของฉัน ‎แล้วฉันก็เอามันกลับไปใส่กรงที่สวยมาก
‎เหมือนกรงไม้ไผ่หลายชั้นเลย
‎แต่นกนั่นกลายเป็นฉัน ‎ตอนที่มันกลับเข้าไปในกรง
‎ทันใดนั้นนกก็รู้ตัวว่า ‎มันอยู่ติดหน้าต่าง
‎มาตลอดเวลา แล้วหน้าต่างก็เปิดอยู่ ‎และซี่กรงก็กว้างพอ
‎ที่นกนั้นจะบินออกไป ‎แล้วมันก็กว้างมาโดยตลอด
‎ฉันมองไปที่นกตัวนั้นแล้วพูดว่า ‎"อย่าออกไปนะ อยู่ในนี้ปลอดภัยแล้ว"
‎แต่นกตัวนั้นมองกลับมาที่ฉันแล้วบอกว่า ‎"ฉันไม่ควรจะอยู่ในนี้"
‎แล้วก็บินออกไป
‎แล้วเช้าวันต่อมา ‎ฉันตื่นขึ้นแล้วก็พูดว่า
‎"ฉันจะเปิดตัวแล้ว"
‎และ...
‎ก่อนที่จะฝันแบบนั้น
‎ฉันไม่รู้ตัวเลยว่าฉันอยู่ในกรง ‎ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าอยู่ในกรง
‎ฉันมีชีวิตที่ดี
‎มีรายการละครตลกที่ประสบความสำเร็จ
‎มีชื่อเสียง มีเงิน ‎ฉันมีทุกอย่างที่ฉันคิดว่า...
‎เป็นเรื่องสำคัญ ‎แต่ฉันกำลังซ่อนตัวตนส่วนหนึ่งของฉัน
‎และทุกครั้งที่เราซ่อนอะไรจากใคร ‎มันเป็นเพราะ...
‎เรากลัวว่าคนอื่นจะมองเราเป็นอย่างไร
‎และถึงแม้ว่า...
‎ฉันรู้ว่ามันจะเป็นเรื่องที่ยาก
‎แต่ตอนนั้นฉันก็อยู่ในจุดที่ ‎เรื่องที่สำคัญที่สุด
‎คือภูมิใจในตัวเอง ‎และใช้ชีวิตตามความจริงของตัวเอง
‎มากกว่ามัวแต่กังวลว่าคนอื่นจะมองฉันยังไง
‎และ...
‎ในตอนนั้น หลังจากที่ฉันเปิดตัว เป็น...
‎หนึ่งในช่วงเวลาที่ลำบากที่สุดในชีวิต ‎ลำบากจริงๆ
‎แต่มันก็เป็นส่วนที่ดีที่สุดในการเดินทางของฉัน
‎เพราะนั่นคือจุดที่ฉันได้รู้ว่าตัวเองเข้มแข็งแค่ไหน
‎เป็นจุดที่ฉันได้รู้จักการเห็นอกเห็นใจผู้อื่น
‎เป็นจุดที่ฉันได้เรียนรู้ว่า ‎ความจริงชนะทุกสิ่งเสมอ
‎และ...
‎นั่นแหละคือจุดที่เราจะเติบโต ‎ทุกคนมีความกลัวทั้งนั้น
‎ทุกคนมีเรื่องที่กลัวกันทั้งนั้น
‎แต่เราต้องกล้าเผชิญหน้ากับความกลัวนั้น
‎เราถึงจะรู้ว่าเรามีพลังแค่ไหน
‎นั่นคือจุดที่เราจะเติบโต ‎และนั่นคือสิ่งที่เราทุกคนต้องการ
‎เราอยากเติบโต ‎เราอยากรู้สึกดีกับตัวเราเอง
‎เราอยากภูมิใจกับตัวตนของเรา
‎เราทุกคนก็เหมือนกัน
‎ดังนั้น ไม่ว่าจะกระดื๊บบนพรมเช็ดเท้า ‎50 กระดื๊บจนกว่าจะถึงผ้าเช็ดตัว
‎หรือแค่สามกระดื๊บก็ถึงผ้าเช็ดตัว
‎ไม่ว่าคุณจะเป็นเกย์หรือไม่ ‎หรือตาแห้งรึเปล่า
‎เราทุกคนก็เหมือนกัน
‎และเราทุกคน
‎ก็เข้าใจกันดี
‎ขอบคุณค่ะ
‎ขอบคุณมาก